Awaters Jaarlijstjes (Awater winter 2010)
Dertien lijstjes van ‘beroepslezers’ leveren in totaal achttien titels op. Negen bundels worden slechts één keer genoemd. Drie bundels worden twee maal genoemd: die van Starik, Möhlmann en Wijnberg. Drie bundels worden drie maal genoemd, twee bundels vier maal, en Duinker schiet ruim boven alles uit: zeven keer genoemd worden levert de bundel Buurtkinderen van Arjen Duinker de Tweede Awater Poëzieprijs op.
CULTUUR/De Groene Amsterdammer
‘Een van de hardst werkende mannen in de amusementsindustrie’ klinkt enigszins ironisch als aanbeveling achter op een dichtbundel. En dat terwijl F. Starik steeds meer het masker van zijn gezicht trekt. Weltschmerz, bijtende spot, reviaanse olijkdoenerij, het heeft plaatsgemaakt voor menselijkheid. Hem een dichter noemen zou hem tekortdoen.
9-12-09 http://www.decontrabas.com
F. Starik is dichter, beeldend kunstenaar en fenomeen. Dit jaar verraste hij vriend én vijand met de roman De Gastspeler, die louter juichende kritieken oogstte. En terecht. Nu is er een nieuwe bundel van hem uit, Victoria. Daarover merkte een dankbare lezer op: “Geen docent is er ooit in geslaagd om me gedichten en poëzie te laten waarderen. Het lijkt erop dat Starik hierin wel heel goed geslaagd is.”
“Victoria”, de nieuwe gedichtenbundel van F.Starik, raakt zelfs een fervent gedichtenhater: http://www.lekkerlezen.net
In aanloop naar de Theodor Award, die op 26 juni zal worden uitgereikt aan de maker van de beste film of het beste boek van 2008, vandaag nog drie nominaties uitgelicht. De hele lijst van nominaties voor de award vind je hier.
De shortlist voor de Theodor Holman Award is bekend! Volgende week vrijdag wordt de winnaar in de uitzending bekend gemaakt…
De shortlist in willekeurige volgorde:
Lelystad van Joris van Casteren
Van Moskou tot Magadan, de VPRO televisieserie van Jelle Brandt Corstius
Clint Eastwood, als acteur in zijn film Gran Torino
De Gastspeler van F. Starik
Boris Rhyzy, de documentaire van Aliona van der Horst
24 juni 2009
Het grappigste en donkerste boek dat ik onlangs las heet De Gastspeler. De schrijver heet F. Starik. Starik kende ik tot voor kort als demon met geitensik die op literaire avondjes met doorrookte maar zangerige baritonstem woorden als ‘Simpele ziel’ uitsprak. De Gastspeler is een grimmig en humoristisch verslag over nietsdoen in de Staatsliedenbuurt, maar gaat eigenlijk over heel het leven. En De Gouden Kooi. Het is een eigentijdse en kleinschalige variant op Reis naar het einde van de nacht van Céline, maar dan veel zorgvuldiger – en dus veel beter leesbaar. Een van de mooiste passages is deze:
“Daarop volgt de keurslager, Jan Voet. Ik weet niet waar hij zijn keurmerk aan verdient. De winkel is brandschoon, dat moet gezegd, zo schoon dat ook het vlees naar schoonmaakmiddel smaakt, wat misschien goed is: naar mijn indruk verkoopt hij uitsluitend vlees van uit het raam gevallen doodzieke varkens en dode, kreupele, stokoude koeien die uit een sloot werden getakeld, waarop eigenlijk een sticker had moeten zitten ‘niet geschikt voor consumptie’. Kan ook niet anders, voor die prijs.
Een duister café waar ik nooit naar binnen ben gestapt. Door de ramen kun je niet zien of er iemand binnen zit. Door de ramen zie je niks, nu ja, niks: groezelige vitrages. Soms komt er een oudere Surinamer naar buiten wankelen. Misschien dat de drank er gratis is. Pas toen het roken werd verboden, maakte de cliëntèle zich aan de buurt bekend.”
door Peter van Lieshout voor MUG, juni 2009
Ruim twintig jaar geleden werd het wereldje van schrijvers en lezer ruw wakker geschud door het aantreden van wakker elftal grotendeels nog nauwelijks bekende dichters van rond de dertig. Samen traden zij aan in de bloemlezing die onder de brutale titel ‘Maximaal!’ bij de kleine uitgeverij In de Knipscheer verscheen. Met als resultaat opzien, herrie en handgemeen in de pers en op de planken.
Op de website van de uitgeverij geven lezers in een kort fimpje hun mening over De gastspeler van F. Starik:
Door Karel Wasch. Literair Nederland, nieuwsbrief, 2 juni 2009
Na 16 jaar is er dan eindelijk weer een – lang verwachte – roman van de dichter Frank Starik. Hij is onder Amsterdammers vooral bekend van zijn initiatief De eenzame uitvaart waarbij hij vaak onbekenden in het gezelschap van collega-dichters uitluidt aan de groeve. Het boek is opgebouwd uit 54 hoofdstukjes rond zes hoofdthema’s.
